Ο δε πόλεμος ... βίαιος διδάσκαλος!

Η αντιξοότητα δημιουργεί ανθρώπους και η ευημερία δημιουργεί τέρατα
Βίκτωρ Ουγκώ (1802 - 1885)

Μάλλον ήλθε η εποχή να καταλάβουμε βιωματικά το ρητό του Ουγκώ, διότι φαινόταν κάπως δυσνόητο.

Οι πόλεμοι γίνονται πάντα γιατί υπάρχουν βαθύτερες αιτίες που εκδηλώνονται με κάποιες αφορμές. 
Όμως σε επίπεδο συνειδητότητας της ανθρωπότητας μετά από κάθε πόλεμο κάτι αλλάζει και κάτι βελτιώνεται.

Η λήξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου το 1945, που άφησε πίσω του 60,000,000 νεκρούς, οδήγησε σε κάποια θεμελιώδη διδάγματα.

Επιγραμματικά:

• αναγκαιότητα διεθνούς συνεργασίας με στόχο την πρόληψη μελλοντικών συγκρούσεων, μέσω διπλωματίας
• ανθρώπινα δικαιώματα και Διεθνές Δίκαιο (δημιουργήθηκαν οι πρώτες θεμελιώδεις συμφωνίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα το 1948)
• η υποχώρηση σε επιθετικά καθεστώτα δεν αποτρέπει τον πόλεμο αλλά τον ενθαρρύνει (αποτυχία κατευνασμού)
• ευρωπαϊκή ενοποίηση σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο
• αποδυναμώθηκαν οι αποικιακές δυνάμεις (αποαποικιοποίηση)
• η επιστήμη μπορεί να κατασκευάσει όπλα που απειλούν την ύπαρξη της ανθρωπότητας (ατομική απειλή)
• κοινωνικές αλλαγές και πρόνοια
• οι συμμαχίες είναι εύθραυστες

Αυτά τα διδάγματα όσο ήταν ... φρέσκα στο συλλογικό ασυνείδητο λειτούργησαν σχετικά καλά ως πυξίδα για την ανθρώπινη συνειδητότητα.
Βεβαίως και συνέβαιναν πολεμικά γεγονότα, αλλά η πλειοψηφία των ανθρώπων διατηρούσε μία πιό ευσυνείδητη και αφυπνισμένη στάση απέναντι σε αυτά, όσο και να ήταν αρκετά περιορισμένη η δυνατότητα πληροφόρησης σε σχέση με σήμερα.

Και τα χρόνια πέρασαν, οι συνθήκες διαβίωσης και ο τρόπος ζωής άλλαξε και μετά ... ξεχάσαμε τα διδάγματα.
Οι άνθρωποι επικεντρώθηκαν υπερβολικά στο εγώ τους και την ατομικότητά τους. Αυτό δεν είναι κατ' ανάγκη αρνητικό, διότι η έκφραση της ατομικότητας ήταν πολύ περιορισμένη και καταπιεσμένη από κοινωνικούς κανόνες και συνθήκες.
Το αρνητικό είναι ότι αυτό έγινε σε υπερβολή.

Όταν ζήσαμε γεγονότα στα οποία συνέβαινε ωμή καταπάτηση στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών αρχών του Διεθνούς Δικαίου, η πλειοψηφία των ανθρώπων παρέμεινε παθητική και αδιάφορη.
Αυτά τα γεγονότα συνέβαιναν "αλλού" και κάπου "μακριά".
Εμείς καλά περνάμε, καλά είμαστε, γιατί να ενδιαφερθούμε τί γίνεται αλλού, αφού δεν μας αφορά άμεσα; Ας τα βρούνε μεταξύ τους.

Αυτή η οπτική γωνία δεν έχει διορατικότητα.

Όταν μένεις αδιάφορος και παθητικός σε τόσο σοβαρά θέματα που καταπατούν σε ανθρώπινο επίπεδο ό,τι έχει χτίσει ο ανθρώπινος πολιτισμός μέχρι τώρα, όταν βλέπεις καταστάσεις της εποχής των σπηλαίων και λες "δικό τους θέμα", τότε δεν έχεις καταλάβει κάτι πολύ σημαντικό.
Δεν έχεις καταλάβει ότι αυτή η καταπάτηση στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η ανοχή της ασυδοσίας κάποια στιγμή θα φτάσει και σ εσένα.
Τότε δεν θα υπάρχει κανείς να σε βοηθήσει, διότι σχεδόν όλοι οι άλλοι θα έχουν και αυτοί αποδεχθεί την ασυδοσία και την καταπάτηση βασικών αξιών.

Η σημαντική διαφορά της σημερινής εποχής σε σχέση με παλαιότερες ιστορικές περιόδους είναι ότι τώρα δεν έχουμε την πρόφαση ότι δεν γνωρίζουμε και τα νέα αργούν να φτάσουν σε εμάς. 
Η ανάπτυξη της τεχνολογίας βοηθάει να ξέρουμε πάρα πολλά σε άμεσο χρόνο και με ζωντανές εικόνες.
Η πλειοψηφία επέλεξε παγκοσμίως να τα παρακολουθεί σαν ταινία στην τηλεόραση ή τον κινηματογράφο.

Αυτή η κατάσταση δημιούργησε ένα βαρύ αντιπεπονθός (κάρμα) για την συλλογική συνειδητότητα της ανθρωπότητας.
Η συνέχεια ήταν αναπόφευκτη συμπαντικά.

Η ανθρωπότητα βρίσκεται μπροστά στο νέο της μάθημα, ώστε να φύγει από την τελμάτωση.
Το νέο μάθημα για την ανθρώπινη συνειδητότητα είναι να διατηρήσει την έκφραση ατομικότητας, αλλά να την συνδυάσει με το νοιάξιμο και για το τί συμβαίνει και "κάπου αλλού, κάπου μακριά", αλλιώς θα είναι το επόμενο θύμα.
Για να συμβεί αυτό χρειάζεται οι επιπτώσεις του "αλλού και μακριά" να φτάσουν σε όλους και σε πολλά επίπεδα.

Και τότε θα καταλάβουμε...

Η συγκεκριμένη αναταραχή που ζούμε παγκοσμίως θα βοηθήσει σε βαθύτερο επίπεδο να "παντρέψουμε" το εγώ με το εμείς, έστω και αν γίνει με οδυνηρό τρόπο.
Δυστυχώς η πλειοψηφία των ανθρώπων αλλάζει εσωτερικά μόνον μέσα από σοκ και αδιέξοδα.

Το επιχείρημα "τί μπορούμε να κάνουμε εμείς που είμαστε μικροί, αδύναμοι και ασήμαντοι, άλλοι αποφασίζουν γι' αυτά" δεν ευσταθεί.
Όπως έχει αναφερθεί στην δημοσίευση του Σεπτεμβρίου 2025, τίποτα δεν μπορεί να υλοποιηθεί και να σταθεροποιηθεί αν δεν υπάρχει η αντίστοιχη ενέργεια σε επαρκή ποσότητα που να το υποστηρίζει και να το τροφοδοτεί.
Εκείνοι που αποφασίζουν γι' αυτά στην ενέργεια των αδιάφορων και των παθητικών στηρίζονται.
Η δύναμη είναι πάντα σε εμάς, απλώς δεν το γνωρίζουμε.

Το "πάντρεμα" του Εγώ με το εμείς όταν συμβεί, θα είναι ένα τεράστιο άλμα για την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους στον πλανήτη.
Θα είναι κάτι που δεν το έχουμε ξαναζήσει στους γνωστούς ιστορικούς χρόνους.

Ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί να ξαναζήσουμε την οδύνη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για να γίνει αυτό το άλμα.
Εύκολα δεν θα είναι, είμαστε στην αρχή ακόμα.
Η ελπίδα βρίσκεται στο μήπως και η μάθηση και η πρόοδος γίνει σε ... ταχύρρυθμο τμήμα και δούμε το "φως το αληθινό" πιό σύντομα.

Η κοινή λογική δεν είναι και τόσο κοινή.
Βολταίρος

Κάθε πόλεμος είναι σύμπτωμα της αποτυχίας του ανθρώπου ως σκεπτόμενου ζώου.
Τζων Στάινμπεκ (Nobel 1962)

Η μεγαλύτερη τέχνη στον πόλεμο είναι να υποτάξεις τον εχθρό χωρίς μάχη.
Σουν Τζου

Και βεβαίως ο μοναδικός και αξεπέραστος Θουκυδίδης

Ο δε πόλεμος ... βίαιος διδάσκαλος

ΚΑΛΗ ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΛΛΟΝ!!!

Σημείωση: η αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνον αν είναι εμφανής η πηγή.